Ανοικτή επιστολή στον Ειδικό Γραμματέα του ΥΠΕΠΘ για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση

Αγαπητέ κ. Κυριαζή,

είμαι μέλος μιας κίνησης πανεπιστημιακών από την Ελλάδα και το εξωτερικό που ενδιαφέρεται για την επικείμενη μεταρρύθμιση στα ελληνικά ΑΕΙ. Η ιστοσελίδα μας είναι GreekUniversityReform.org.

Στη σημερινή της συνέντευξη στην Καθημερινή η Υπουργός κ. Γιαννάκου ανέφερε ότι περιμένει ολοκλήρωση της διαμόρφωσης του νέου Νόμου Πλαίσιου στα ΑΕΙ μέχρι τέλη Μαΐου. Φοβάμαι ότι μέχρι τώρα δεν έχει γίνει η βαθειά ανάλυση των προβλημάτων που είναι απαραίτητη για μια ριζική μεταρρύθμιση. Η υπουργός ανέφερε ότι οι προτάσεις των 8 πανεπιστημιακών "εξειδικεύονται αυτή τη στιγμή". Από ποιούς; Γιατί δεν υπάρχει διαφάνεια στην όλη διαδικασία; Γιατί αυτοί που εργάζονται πάνω σε αυτό το θέμα δεν βγαίνουν να ζητήσουν γνωμοδοτήσεις από όλους τους ενδιαφερομένους; Η υπουργός μίλησε επίσης για "δημόσια διαβούλευση". Μήπως εννοεί τον τύπο διαλόγου που υπάρχει στο forum-paideia.gr το οποίο έχει να αναθεωρηθεί από τότε που στήθηκε; Πριν από τρεις μήνες στείλαμε στην Υπουργό και άλλα πολιτικά πρόσωπα ένα κείμενο με προτάσεις, το οποίο μπορείτε να βρείτε στην ανωτέρω σελίδα. Ουδέποτε λάβαμε απάντηση και δεν έχουμε την παραμικρή ένδειξη αν το κείμενο αυτό καν διαβάστηκε στο ΥΠΕΠΘ. Για ποιό διάλογο μιλάμε;

Με εκτίμηση,

Θέμης Λαζαρίδης

10 Mar 06

Επί της διαδικασίας για το νέο Νόμο Πλαίσιο:

Δεν είναι ξεκάθαρο αυτή τη στιγμή ποιά διαδικασία το Υπουργείο σκοπεύει να ακολουθήσει για τη σύνταξη του νέου νόμου πλαισίου. Έχουν διατυπωθεί διάφορες θέσεις, οι οποίες όμως είναι επιγραμματικές. Το κείμενο των 8, για παράδειγμα, είναι 7 σελίδες και αφιερώνει μια παράγραφο σε κάθε πρόταση. Χρειάζεται μια πολύ πιο λεπτομερής και διεξοδική ανάλυση των προβλημάτων και των εναλλακτικών λύσεων. Χρειάζεται ένα κείμενο εκατοντάδων σελίδων.

Πρόταση: θα πρέπει το Υπουργείο Παιδείας να επανενεργοποιήσει την επιτροπή των 8, αν και θα ήταν πολύ χρήσιμο να υπάρχουν και διαπρεπείς Έλληνες του εξωτερικού σε μιά τέτοια επιτροπή. Υπάρχουν Έλληνες καθηγητές στο ΜΙΤ, στο Caltech, στο Berkeley, στο Cambridge, που θα μετέφεραν στην επιτροπή την πολύτιμη εμπειρία τους. Η επιτροπή αυτή θα πρέπει να συνεργαστεί στενά με το ΥΠΕΠΘ, να ταξιδέψει σε διάφορα πανεπιστήμια, να συναντηθεί με μεγάλο αριθμό ενδιαφερομένων, να συλλέξει και να συνθέσει τις διάφορες απόψεις που έχουν διατυπωθεί, και να συγγράψει ένα πολύ λεπτομερές και εμπεριστατωμένο κείμενο που θα περιγράφει ΟΛΑ τα προβλήματα, τις εναλλακτικές λύσεις, και τις προτάσεις της επιτροπής. Το κείμενο αυτό θα κατατεθεί προς διάλογο. Είναι σημαντικό να ακουστεί η φωνή όλων, και γι αυτό η επιτροπή θα πρέπει να προτείνει συγκεκριμένους τρόπους επικοινωνίας (email ή ταχυδρομική διεύθυνση). Τα σχόλια θα συλλεχθούν και θα συνεκτιμηθούν από την επιτροπή, η οποία και θα διαμορφώσει το τελικό κείμενο το οποίο θα δοθεί στο ΥΠΕΠΘ και στους πολιτικούς φορείς. Από κει και πέρα, είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Το Υπουργείο θα λάβει τις αποφάσεις του και θα συγγράψει το νομοσχέδιο, το οποίο και αυτό θα κατατεθεί προς διάλογο. Τα σχόλια συλλέγονται, γίνονται οι τελευταίες μετατροπές, και ψηφίζεται.

Θέμης Λαζαρίδης

16 Dec 05

Πρόταση: online database of Greek PhDs

Ας πούμε, GreekPhds.org

Αυτή η ιστοσελίδα θα μπορούσε να φιλοξενεί μιά βάση δεδομένων με τα στοιχεία όλων των Ελλήνων/ίδων κατόχων διδακτορικού, ανά τον κόσμο (Αλήθεια, πόσοι να είμαστε;) Στοιχεία όπως διεύθυνση εργασίας, email, ειδικότητα, ερευνητικά ενδιαφέροντα, κτλ. Η βάση δεδομένων αυτή θα είναι ελεύθερα προσβάσιμη σε όλους και θα μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει μιά αναζήτηση, γεωγραφική, ή θεματική. Έχουν ξαναγίνει τέτοιες προσπάθειες στο παρελθόν, αλλά δεν ήταν online.

Αυτό θα ήταν χρήσιμο για αρκετούς λόγους: α) θα διευκόλυνε επιστημονικές συνεργασίες, για παράδειγμα μεταξύ επιστημόνων στην Ελλάδα και το εξωτερικό β) θα διευκόλυνε τη διοργάνωση σεμιναρίων στην Ελλάδα από Έλληνες του εξωτερικού γ) φοιτητές θα μπορούσαν να αναζητήσουν mentors, για διδακτορικό ή μεταδιδακτορικό δ) εταιρίες στην Ελλάδα θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για στρατολόγηση ειδικευμένων στελεχών ε) η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για εύρεση κριτών ερευνητικών προγραμμάτων στ) η κυβέρνηση, ή οι δημοσιογράφοι, θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για την εύρεση εμπειρογνωμώνων

Εκτός από τη βάση δεδομένων, η ιστοσελίδα θα μπορούσε να περιέχει:

α) προκηρύξεις θέσεων εργασίας. Πολύ σημαντικό. Για παράδειγμα, όλες οι προκηρύξεις θέσεων σε Ελληνικά πανεπιστήμια ή ΤΕΙ θα μπορούσαν να αναγράφονται εδώ. Εταιρίες που χρειάζονται κατόχους διδακτορικού θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, δωρεάν. β) Νέα σχετικά με την έρευνα ή την ακαδημαϊκή ζωή, επιτεύγματα Ελλήνων επιστημόνων, κτλ ... και άλλα.

Το κόστος της υπόθεσης αυτής είναι μικρό. Χρειάζεται ένας υπάλληλος πλήρους απασχόλησης που να συλλέξει τα στοιχεία και να συντηρεί/αναθεωρεί τη σελίδα και το κόστος της αρχικής δημιουργίας της σελίδας από κάποια εταιρία. Και μπορεί να υπάρχει μια μικρή συμβουλευτική επιτροπή που να επιβλέπει (δωρεάν) το έργο του υπαλλήλου.

Θέμης Λαζαρίδης

11 Dec 05

Περικοπές της επιστολής δημοσιεύονται στο Βήμα

24 Nov 05

>Θα συμφωνήσω σε πολύ γενικά πλαίσια με τον κ. Λαζαρίδη
>αλλά θα ήθελα στην ολη συζήτηση περί αξιολόγησης να θέσω το θέμα
>σχετικά με τα Ελληνικά Πανεπιστήμια..
>Θεωρώ πως αυτή τη στιγμή στοον κόσμο η έρευνα λειτουργεί εντελώς καπιταλιστικά..
>Με απλά λόγια δηλαδή τα πολλά paper φέρνουν περισσότερα και μου φαίνεται
>πολύ δύσκολο αυτό να αλλάξει...
>Πως μπορεί κάποιος που ξεκινάει την καριέρα του σε ένα καλό πανεπιστήμιο
>του εξωτερικού με ένα start-up fund της τάξης των 150,000 ευρώ να συγκριθεί με κάποιον
>που ξεκινά την καριέρα του σε ένα Ελληνικό πανεπιστήμιο με μηδενική χρηματοδότηση
>και προσπαθεί να κάνει έρευνα με ψίχουλα του επιπέδου ΠΕΝΕΔ, Πυθαγόρες κ.λ.π.
>(αν βέβαια έχει την τύχη να πάρει ως "μικρός και άσημος" κάποιο τέτοιο πρόγραμμα)?
>Μήπως λοιπόν ο σωστότερος δείκτης δεν είναι απλά ο συνολικός impact factor, ή το σύνολο
>των citations ή το h-index ανά άτομο ή ανά πανεπιστήμιο, αλλά κάποιος από τους παραπάνω δείκτες
>διαιρεμένος με το σύνολο των χρημάτων που έχει πάρει αυτό το άτομο ή το πανεπιστήμιο για έρευνα;

Λογική η αντίρρηση του κ. Χατζηνικολάου. Αναμφισβήτητα, το ίδιο άτομο σε πανεπιστήμιο της Ελλάδας θα είναι λιγότερο παραγωγικό από ότι σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής (λόγω χαμηλής χρηματοδότησης, γραφειοκρατίας, κτλ). Ο δείκτης h μετράει την παραγωγή κάποιου, όχι την αξία του. Οπότε συμφωνώ να διαιρεθεί ο h με κάτι, αλλά όχι το σύνολο των χρημάτων που έχει πάρει ένα άτομο (γιατί αυτό θα είναι αντικίνητρο για επιδίωξη χρηματοδότησης!) αλλά με το διαθέσιμο κατά κεφαλή ποσό για έρευνα (από το Ελληνικό κράτος αλλά και χρήματα που έρχονται στην Ελλάδα από Ευρωπαϊκά προγράμματα). Αυτό υποθέτει ότι Παραγωγή = Αξία Χ Διαθέσιμη χρηματοδότηση Και να τονίσω και πάλι ότι είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ να γίνονται προσλήψεις στα ΑΕΙ χωρίς startup funds (κεφάλαιο εκκίνησης; αρχικοί πόροι;) ! Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να παράγουν έρευνα στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι ήρωες! Θέμης Λαζαρίδης

16 Nov 05

Let me first say, I'm glad my President does not have the authority to fire me (I have tenure) because I criticize him and the other administrators all the time. So, yes, I was exaggerating when I said that the President should have such powers. In every institution you need "checks and balances" as the Americans put it. You can't give all power to the administration, but you also can't give all power to the professors. The optimal situation is when the administration and the faculty check each other and push each other to do a better job. You can't have effective "checks" when the person who does the checking is elected by those to be checked.

Άς το γυρίσω στα Ελληνικά για να μη θυμώσει πιο πολύ η Σπυριδούλα. Είπα peer review και με κατηγόρησε για ξενομανία. Φανταστείτε τώρα τι θα ακούσω!

Να ρίξω μιά ιδέα για απλή και γρήγορη αξιολόγηση ερευνητικού έργου χωρίς επιτροπές, χωρίς κόστος, και πολύ γρήγορη;

Πρόσφατα προτάθηκε ένα νέο αντικειμενικό μέτρο για την παραγωγικότητα ενός ερευνητή. Λέγεται h-index και είναι ο αριθμός των δημοσιεύσεων κάποιου που έχουν τουλάχιστον τον ίδιο αριθμό από παραπομπές. Δηλαδή, h-index = 10 σημαίνει ότι 10 δημοσιεύσεις έχουν 10 ή παραπάνω παραπομπές (citations). Ο δείκτης αυτός υπολογίζεται εύκολα αν έχει κανείς πρόσβαση στο Science Citation Index: Κάνει author search, κατατάσσει τις δημοσιεύσεις κατά φθείνοντα αριθμό παραπομπών, και αρχίζει να μετράει ώσπου ο αριθμός των παραπομπών γίνει μικρότερος του αύξοντα αριθμού της δημοσίευσης. Δεν παίρνει πάνω από 2-3 λεπτά για κάθε επιστήμονα.

Λοιπόν με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γίνει αξιολόγηση όλων των μελών ΔΕΠ (τουλάχιστον στις θετικές επιστήμες) από ένα άτομο μέσα σε 2-3 εβδομάδες. Ύστερα μπορεί κανείς να υπολογίσει τον μέσο όρο σε κάθε τμήμα και να κάνει μία κατάταξη όλων των ομοειδών τμημάτων με βάση το μέσο όρο. Προτείνω το εξής: μερικοί εθελοντές με πρόσβαση στο SCI αναλαμβάνουν ο καθένας ένα αντικείμενο (ένας τα τμήματα Χημείας, άλλος τα τμήματα Φυσικής, κτλ) και κάνουν αυτήν τη δουλειά. Ύστερα μαζεύουμε τα αποτελέσματα, τα βάζουμε σε μιά ιστοσελίδα, και γράφουμε κι ένα άρθρο σε μιά εφημερίδα. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ! Νομίζω θα βγούν πολλά χρήσιμα συμπεράσματα. Ταυτόχρονα, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο για ορισμένα τμήματα από διάφορες χώρες του εξωτερικού ώστε να κάνουμε και συγκρίσεις.

Βέβαια, υπάρχουν caveats που πρέπει να ειπωθούν. Ο δείκτης h αυξάνεται με την ηλικία και τείνει να είναι μικρότερος για νέους ερευνητές. Επίσης, αξιολογεί το σύνολο της παραγωγής κάποιου, και όχι την πρόσφατη παραγωγικότητα. Ένα άλλο μέτρο θα μπορούσε να προκύψει αν διαιρεθεί ο h δια του αριθμού των ετών που έχουν παρέλθει από τη λήψη του διδακτορικού. Αυτή όμως η πληροφορία δεν είναι πάντα διαθέσιμη στο WWW. Όπως και να 'χει, το h είναι μια πολύ καλή αρχή για κατάταξη τμημάτων γιατί συνήθως η μέση ηλικία σε ομοειδή τμήματα μάλλον είναι παρόμοια.

Εθελοντές;

Θέμης Λαζαρίδης

12/11/05
Η παρατήρηση για τη γραφειοκρατία είναι πολύ χρήσιμη. Λέω να προσθέσω μια παράγραφο για αυτό το θέμα:

3. Δραστική μείωση της γραφειοκρατίας. Για παράδειγμα, για να διορισθεί ένα νέο μέλος ΔΕΠ χρειάζονται πάνω από 100 υπογραφές στο πανεπιστήμιο και τα υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών [Είναι σίγουρο αυτό; Μη γίνουμε ρεζίλι]. Είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι όλες αυτές οι υπογραφές είναι απαραίτητες. Ας συσταθεί μιά επιτροπή που να εξετάσει και να απλουστεύσει όλες τις διοικητικές διαδικασίες στα πανεπιστήμια.

Κάποιες απαντήσεις στον Στέλιο:

>ακούγονται φωνές ότι πρέπει στις προαγωγές να λαμβάνεται υπόψη >και η διδασκαλία και όχι μόνο η έρευνα

Συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να λαμβάνετε υπόψη και η ποιότητα της διδασκαλίας στις προαγωγές. Όμως για να γίνει αυτό θα πρέπει να γίνεται γενικευμένη αξιολόγηση των διδασκόντων από τους φοιτητές, κάτι που νομίζω δεν γίνεται τώρα.

>Οι θέσεις είναι λίγες και δεν μπορείς όταν γίνεται μία κρίση, να μη >λάβεις υπόψη ότι κάποιοι συνάδελφοι ουσιαστικά θυσιάστηκαν >(επαγγελματικά) προκειμένου να στήσουν νέα κυρίως τμήματα, >κάτω από εντελώς αντίξοες συνθήκες ενώ θα μπορούσαν να είναι >εις την Εσπερία , φτιάχνοντας paper.

Συμφωνώ ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η υπηρεσία (service) που προσφέρει στο τμήμα κάποιος. Όχι όμως να υποκαθιστούν απόλυτα το ερευνητικό έργο. Δηλαδή, αν κάποιος σε 5 χρόνια δεν έχει δημοσιεύσει ΤΙΠΟΤΑ, υποστηρίζεις την παραμονή του στο πανεπιστήμιο;

Κατά τη γνώμη μου, σε κρίσεις για μονιμότητα και προαγωγή η υπηρεσία θα μπορούσε να συμψηφίζεται σε βαθμό 15%, η διδασκαλία σε 25%, και το υπόλοιπο θα πρέπει να είναι έρευνα. Αυτά για τα ΑΕΙ. Για τα ΤΕΙ θα μπορούσε να ήταν 20% υπηρεσία και 80% διδασκαλία.

Άλλο θέμα: Η Ελευθεροτυπία σήμερα δίνει κάποιες πληροφορίες για αλλαγές που προτείνονται: http://www.enet.gr/online/online_text?c=112&id=21119376 Η μία είναι να θεσμοθετηθεί όριο μιας συνεχόμενης τετραετίας για τους πρυτάνεις. Το βρίσκω ΟΚ αλλά μεσοβέζικο. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι κάποιοι προτείνουν μέτρα προς την κατεύθυνση της «έδρας». Δηλαδή, να υπάρχει μόνο ένας πρωτοβάθμιος καθηγητής ανά γνωστικό αντικείμενο σε κάθε τμήμα!! Δε βλέπω σε τι θα οφελήσει αυτό.

Θέμης Λαζαρίδης

11/11/05
Από τη λίστα hellenic-professors-phds@hec.greece.org

Αυτό που σκεφτόμουν δεν είναι απλώς ένας οικονομικός διαχειριστής. Εγώ θα πρότεινα οι ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ να διορίζονται από το κράτος αλλά να τους δίνονται ουσιαστικές εξουσίες. Δηλαδή: πρόσλαβε έναν καταξιωμένο επιστήμονα με περγαμηνές και διοικητικές ικανότητες από το εσωτερικό ή το εξωτερικό (όχι κανένα κομματόσκυλο), και δώς του την εξουσία να κάνει αυτό που νομίζει αυτός σωστό για το πανεπιστήμιο του. Να προσλάβει, να απολύσει, να ανοίξει τμήματα, να κλείσει τμήματα, να μειώσει ή να αυξήσει τον αριθμό των φοιτητών, να κάνει κουμάντο τέλος πάντων. Πάνω στα δύο χρόνια αξιολόγησε τον. Έκανε καλή δουλειά; Κράτα τον. Έκανε κακή δουλειά; Ο επόμενος! Δηλαδή, άσε να αναπτυχθεί πρωτοβουλία. Αλλά με accountability. Βάλε τα πανεπιστήμια να συναγωνιστούν το ένα με το άλλο. Δεν είναι κακό. Let a thousand flowers bloom. Δες τι δουλεύει και τι δεν δουλεύει και πράξε αναλόγως.

Να πω παραδείγματα ανθρώπων που θα ήταν τρομεροί σ' αυτήν την δουλειά; Γιώργος Στεφανόπουλος από το ΜΙΤ, που δεν είναι μόνο μεγάλος επιστήμονας, αλλά έκανε κουμάντο και στη Mitsubishi για αρκετά χρόνια. Φώτης Καφάτος, τώρα στο Imperial, με τεράστια εμπειρία, στο Harvard, στην Κρήτη, και πρόσφατα ως Διευθυντής του European Molecular Biology Laboratory. Γιατί να μένουν τέτοιοι άνθρωποι αναξιοποίητοι από την Ελλάδα; Δεν θέλω να μειώσω τους τωρινούς πρυτάνεις, μπορεί και αυτοί να έχουν παρόμοιες ικανότητες. Απλώς δεν τους ξέρω.

Αυτό για την αξιολόγηση από ξένους το πήραν πολύ στραβά μερικοί. Το να ζητήσεις τη ΓΝΩΜΗ κάποιου δεν σημαίνει ότι τον αναγνωρίζεις ως καλύτερο. Αυτό είναι peer review. Το γράμμα λέει ξεκάθαρα ότι οι ξένοι είναι προτιμητέοι γιατί θα είναι πιο αντικειμενικοί. Οι Ελληνες πανεπιστημιακοί θα μπρούσαν, αν τους ζητηθεί, να αξιολογήσουν τα Βρεττανικά πανεπιστήμια, για παράδειγμα.

Βλέπω ότι αυτή η λίστα είναι ένα καλό forum για διάλογο. Θα ήθελα λοιπόν να θέσω δύο άλλα θέματα προς συζήτηση.

1) Δίδακτρα. Όλα τα δημόσια πανεπιστήμια της Αμερικής χρεώνουν δίδακτρα, τα οποία βέβαια είναι πολύ χαμηλότερα από αυτά των ιδιωτικών (γύρω στα $4,000 το χρόνο). Προσωπικά έχω μεικτά συναισθήματα για αυτήν την ιδέα. Από τη μιά σκέφτομαι, το «τζάμπα» οδηγεί σε καταχρήσεις. Γιατί να μην πληρώνουν δίδακτρα αυτοί που έχουν την ευχέρεια; Θα βοηθούσε να ανέβει το επίπεδο της εκπαίδευσης. Εδώ σπαταλούνται δισεκατομμύρια στα φροντιστήρια που αποσκοπούν στην εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Φυσικά, μια τέτοια αλλαγή απαιτεί αναθεώρηση του Συντάγματος. Από την άλλη, βλέπουμε στην Αμερική τα δίδακτρα συνεχώς να ανεβαίνουν και η συνεισφορά του κράτους στον προΰπολογισμό των δημόσιων πανεπιστημίων συνεχώς να μειώνεται. Αυτό δημιουργεί φόβους για σταδιακή ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πανεπιστημίων (δείτε άρθρο στους New York Times πριν από λίγο καιρό).

2) Συγγράματα. Και εδώ έχω μεικτά συναισθήματα. Στην Ελλάδα έχουμε δωρεάν βιβλία γενικά κακής ποιότητας. Στην Αμερική έχουμε ωραία βιβλία που είναι όμως πανάκριβα. Μπορούμε να βρούμε κάποια μέση οδό; Να θέσω μερικά ερωτήματα: Γιατί είναι τα ελληνικά βιβλία χαμηλής ποιότητας; Δεν έχουν οικονομικό κίνητρο οι συγγραφείς; Δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ συγγραφέων; Ή το κράτος δεν ξοδεύει αρκετά στην παραγωγή τους; Και τι προτείνετε να γίνει; Νομίζω ότι ο Βερέμης προτείνει την κατάργηση της δωρεάν διανομής. Μια άλλη ιδέα θα ήταν να δίνουν μια προκαταβολή οι φοιτητές, η οποία να τους επιστρέφεται όταν επιστρέψουν το βιβλίο σε καλή κατάσταση στο τέλος της χρονιάς. Φυσικά αυτό προσθέτει ολόκληρη γραφειοκρατία. Τι νομίζετε; Την ιδέα να δίνεται λίστα βιβλίων από τα οποία να επιλέγουν ένα οι φοιτητές τη βρίσκω κάπως μη πρακτική. Είναι πιο εύκολο να ακολουθεί ο διδάσκων ένα συγκεκριμένο βιβλίο. Κι εδώ οι καθηγητές, στις θετικές επιστήμες τουλάχιστον, αυτό κάνουν.
Θέμης Λαζαρίδης

9/11/05 Συλλογή υπογραφών για το άρθρο στην Καθημερινή. Φτάσαμε αισίως στις 115 υπογραφές.